Staycation – Op vakantie bij mezelf

In de maand augustus gun ik mezelf sinds een aantal jaar een maand niets. Ik geef dan geen lessen, verzorg geen workshops en plan geen coachsessies in. Ook ben ik dan offline. Dus ik hoef even niets van me te laten horen op social media. Ik noem dat vakantie. Maar nu ik weer onder de mensen kom, krijg ik vaak de vraag ‘Waar ben je geweest’?

Voor veel mensen is het gewoon om ergens heen te gaan als ze vakantie hebben. Om te reizen. Dat kan fijn zijn. Je bezoekt nieuwe plaatsen en maakt kennis met andere gebruiken, smaken, geuren, geluiden en kleuren. Je krijgt er energie van.

Maar dat is niet voor iedereen zo. ‘Op vakantie gaan’ kan ook heel overprikkelend, stressvol en vermoeiend zijn. Dan kan weer thuis komen heel fijn zijn. Of misschien kies je er zelfs wel voor om helemaal niet weg te gaan. Om ‘gewoon’ thuis te blijven.

Dat is wat ik dit jaar deed. Of nou ja, voor het grootste deel van de maand.

De eerste week van augustus mocht ik opnieuw onderdeel uitmaken van Zonnegroet Retraites en een rustvakantie helpen organiseren voor mensen met een (verstandelijke) ‘beperking’. Dat was in het mooie plaatsje Hombourg, bij de Molen van Medeal, net over de grens in Belgie. Zo dichtbij en toch zo anders! Hoewel ik al vakantie had, was dat stiekem toch nog een beetje werken, ondanks al het plezier dat ik er van had.

       

De overige weken was ik thuis. Op een paar uitstapjes na. Naar Brabant voor een bezoek aan de Efteling. Naar Groningen voor het Noorderzon festival. Naar Amsterdam (Nyingma Centrum) en Arnhem (Home of Zen) om zelf weer eens een paar hele fijne yogalessen te volgen. Naar Almere en Den Haag om vriendinnen en familie te bezoeken.

Maar verder was ik thuis. Soms lekker bezig met al die klusjes die ik al een lange tijd wilde doen. Het plafond witten bijvoorbeeld en de muren een nieuwe kleur geven – mijn huiskamer is nu weer een plek waar ik in de komende herfst en winter met plezier binnen wil zitten. Soms ook dagen even niets. Niet op een bepaalde tijd op moeten staan, geen verplichtingen, geen druk van agenda of social media. Even stil staan bij mezelf. Thuis komen bij mezelf. Op vakantie bij mezelf.

       

En nu is die maand weer voorbij. Alles is altijd in verandering. Tijd voor nieuwe dingen. Maar wel met de wens niet te ver bij mezelf weg te raken. Om niet te verdwalen. Om een beetje ‘in de buurt’ te blijven.

Hoe hou je dat rustgevoel vast – of hoe vind je het terug? Hoe kom je weer terug bij jezelf? Ik vind mezelf altijd weer terug door stilzitten, meditatie. Dat kan al in 3 minuten! Bijvoorbeeld met 3 minuten adempauze, zoals we die kennen in de mindfulness. Of door een 3-minuten-meditatie bij kaarslicht.

Hoe doe jij dat? Laat een reactie achter en maak kans op een ‘It’s good to be Home’-kaarsje voor je meditatie!

Liefde is…. een goede opvoeding

Wat is een goede opvoeding? Daarover zijn de meningen nogal verdeeld. Natuurlijk moet er voorzien worden in de behoeften van een kind. Lichamelijke behoeften, zoals eten, drinken, beweging en slaap. Behoefte aan affectie: knuffels, liefde, warmte… Maar ieder mens heeft nog meer basisbehoeften. We kennen allemaal de behoefte aan veiligheid, erkenning, bevestiging en verbondenheid. Zo kennen kinderen ook de behoefte aan relatie (ik hoor erbij), competentie (ik kan het) en autonomie (ik kan het zelf). Daarbij horen de behoeften aan realistische grenzen, zelfexpressie, spontaniteit en spel.

Maslow ordende de behoeften van de mens in een de vorm van een piramide:

Opvoeding is dus meer dan alleen voeding. Voeding is meer dan eten.

Het is ook best een opgave om daar als ouder(s) in te voorzien. Maar gelukkig ben je als ouder(s) niet de enige opvoeder van het kind. Er is ook de rest van de familie, de buren, vrienden en vriendinnen, de trainers op de sportvereniging, leerkrachten op school. En natuurlijk overige professionals; zoals (huis)artsen, maatschappelijk werkers, kindertherapeuten, -psychologen en –coaches.

Vaak zijn ouders wel eens wat huiverig om aan te kloppen bij die professionals, merk ik. Maar waarom?

Soms omdat ouders het als een falen voelen, dat ze iets zelf niet op kunnen  lossen. Maar het is toch helemaal niet vreemd dat je ergens geen antwoord op hebt? Hoeveel praktijkervaring heb je als ouder(s) nou eigenlijk? Met een groot gezin misschien iets meer, maar dan nog…ieder kind is anders. En je hebt er geen studie voor gevolgd. Die professional wél.

Soms hoor ik van ouders het argument dat het zo veel kost, professionele hulp inschakelen. Zeker als het niet vergoed wordt door de (zorg)verzekering. Maar is dat geen drogreden?

Veel ouders geven aandacht aan de buitenkant van hun kind. Ze zorgen ervoor dat het er netjes uitziet. Het kind gaat regelmatig naar de kapper. En het wordt goed gekleed. Soms met zelfs met dure merkkleding. Natuurlijk vraagt een kind daar soms zelf nadrukkelijk om, uit de behoefte bij een bepaalde groep te horen. Dat kost ook een flinke duit.

In plaats daarvan zou je ook iets kunnen werken aan het zelfbeeld van het kind, waardoor het die merkkleding misschien niet nodig heeft om zich zeker te voelen.

Bovendien; die buitenkant is vergankelijk…Haar groeit weer aan. De kleding gaat stuk of wordt te klein. Er is maar weinig dat blijvend is.  Terwijl die investering aan de ‘binnenkant’ van je kind wel een blijvend karakter heeft. Een kind leert dat het bepaalde gevoelens en behoeften heeft, dat dat mag en dat het daar zelf verantwoordelijkheid voor kan nemen.

Een goede opvoeding is wat mij betreft een opvoeding waarbij er ook voldoende aandacht is voor de binnenkant. En daarbij mag je best een professional in de arm nemen.

Wat vind jij? Laat gerust een reactie achter.

(Het innemen van) Mijn eigen ruimte

Lieve lezer,

Misschien ken je me nog niet, niet zo lang of niet zo goed. Laat ik daarom wat meer over mijzelf vertellen.

De laatste tijd merk ik dat een aantal mensen in mijn omgeving mij wat anders benaderen, anders op mij reageren. Natuurlijk zegt dat wat over mij, over hoe ik mijn omgeving ervaar op dit moment. Maar het heeft ook te maken met een verandering in mij.

Ooit was ik een jong meisje, dat nogal gevoelig was, bijvoorbeeld voor stemmingen en sferen. Ik had de ervaring dat de wereld niet altijd veilig was en dat ik niet kon zijn zoals ik was. Dat het verstandig was om mij aan te passen en dat ik maar beter niet kon opvallen. Ik werd stil en onzichtbaar. Praatte met iedereen mee. Werd heel goed in luisteren. Voelde me niet gehoord en niet gezien. In mijn puberteit ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik begreep toen nog niet waarom.

Na de middelbare school koos ik voor een lerarenopleiding Nederlands. Niet omdat ik docent wilde worden, maar omdat ik niet durfde te kiezen voor wat ik eigenlijk wilde. Voor zowel de toneelschool als de school voor journalistiek moest je namelijk een toelatingsexamen doen. Ik was ervan overtuigd dat ik toch wel afgewezen zou worden en probeerde het niet eens. Vanwege faalangst dus. Omdat ik wel met verhalen en mensen bezig wilde zijn, werd het de lerarenopleiding Nederlands. Gaandeweg de stages merkte ik dat ik vooral affiniteit voelde met die leerlingen die niet zo goed mee konden komen, sociaal gezien. De leerlingen die ‘anders’ waren. Ik koos er daarom tijdens mijn opleiding voor om de aantekening leerlingbegeleider te halen. Met de grote wens om leerlingen te kunnen helpen na mijn opleiding. Maar zo liep het niet.

Lees verder

Hoe voel je je?

De dingen lopen wel eens anders dan je had kunnen bedenken. Vandaag werd ik gebeld door een collega. Ik had haar een berichtje gestuurd, omdat ik had gehoord dat ze ziek is. Zij is mij erg dierbaar en ik vroeg mij af of ik iets voor haar kon doen. Ze vertelde dat ze last heeft van astma en dat ze zich erg benauwd voelde. Ze had zich daarom ziek gemeld. Dat doet ze bijna nooit. Ik gaf haar daarom het compliment ‘Wat goed dat je voor jezelf zorgt’. Nou, dat voelde voor haar helemaal niet zo. Het voelde als falen. Dat was de start van een prachtig (coach)gesprek, dat was namelijk wat ze wel kon gebruiken. Lees verder

Een nieuw jaar…

Een nieuw jaar, nieuwe activiteiten! Mijn voornemen voor dit nieuwe jaar is, om de (kinder)coach die ik (ook) ben meer te laten zien. Daarom organiseer ik, naast de dingen die je al van mij gewend bent, uiteenlopende nieuwe activiteiten. Daarbij zet ik mijn creativiteit in, want daar word ik blij van. Ik ga daarvoor ook meer samenwerken, met ‘collega-coaches’. En ik doe het natuurlijk met Liefde en Aandacht!

Het draait in mijn activiteiten steeds om persoonlijke ontwikkeling, bewustwording en verbinding met de ander, vanuit verbinding met jezelf. Als je eerst jezelf benadert vanuit een houding met liefde en aandacht, dan kun je het daarna ook naar een ander toe. Of dat nu je kind is, je partner, je collega of wie dan ook. Dat is mijn overtuiging.

 

Credits foto: Maryleen <3

Jezelf leren kennen dus. Want waarom doe je wat je doet? Welke behoeftes en wensen heb je en hoe kun je daar zelf in voorzien? Hoe heb je Liefde en Aandacht voor jezelf?

Vanaf dinsdagochtend 30 januari organiseer ik, samen met coachcollega Ellen Leussink, Koffie en Co. Een evenement waarin ouders (van peuter tot puber) op een informele manier kennis kunnen maken met coaching, met een heerlijke bak koffie (of thee), op een sfeervolle locatie; Koffiebar Nieuw Bellevue in Beverwijk. Elke laatste dinsdag van de maand, van 9:00 tot 10:15 uur even de tijd voor jezelf, zonder de kinderen, om jezelf samen met andere ouders/opvoeders te laten prikkelen en inspireren. De eerste bijeenkomst draait het om de vraag “Is Nee Okee?”. Hoeveel ruimte geef jij je kind? En jezelf?

Een andere activiteit is de VIP-dag die ik samen met Paula Smit vorm geef, op zaterdag 17 februari in de prachtige voormalige Middelaarskerk te Beverwijk. Voor iedereen die weet hoe belangrijk het is om jezelf Liefde en Aandacht te geven. Voor wie zich een dag ontspanning en verdieping gunt. We gaan die dag (uiteraard) wandelen, we hebben aandacht voor meditatie, we kijken in de spiegel, we hebben aandacht voor successen en complimenten. Ook aan de inwendige mens wordt gedacht. Alles om dichter bij jezelf te komen en te voelen hoe belangrijk je bent!

Daarnaast zal ik in dit nieuwe jaar de ‘Ik-leer-leren’-training weer nieuw leven inblazen en staan er nieuwe stiltewandelingen en play- en workshops voor kinderen op het programma!

Meer informatie over Koffie en Co. En de VIP-dag vind je bij de evenementen op mijn Facebookpagina.

Ik wens jou, en mijzelf, een nieuw jaar vol Met Liefde en Aandacht!

Back to basic – of terug naar de kern

Ik ben dol op kamperen. Juist omdat het nét niet helemaal comfortabel is. Het maakt je weer bewust van het comfort dat je in je dagelijkse leven hebt. Al die dingen die je voor lief neemt. Een eigen toilet, een warm bed, warm water op ieder moment van de dag, een stevig dak boven je hoofd als het regent en stormt. Om maar wat te noemen. Maar ook hoe weinig je eigenlijk écht nodig hebt.

Op de camping in Frankrijk waar ik dit jaar stond met mijn gezin, waren we weer even voor een groot deel ‘back to basic’. We bevonden ons ver van de bewoonde wereld op een camping waar niets georganiseerd werd en waar internet een schaars goed was.  Geen fancy speeltoestellen, maar gewoon een band aan een touw in de boom. Geen zwembad, maar een meertje waarin je kon zwemmen (hoewel het niet bedoeld was voor recreatie). Geen campingwinkel, maar je kon er wel terecht voor brood of patat. Er was geen verlichting, dus ’s avonds was het er écht donker. Overdag was er geen warm water (en eerlijk gezegd, ook in de ochtend en de avond kon je het water vaak niet echt warm noemen).  Wél was er een fantastische skelterbaan. Een viertal kittens dat over het terrein rond zwierf. Prachtige kampvuurplaatsen om fikkie te stoken.En een poeltje met knalgoene kikkers,  die zich lieten zien als je maar lang genoeg stilzat.

    

Maar dat is niet het enige waarom ik kamperen zo waardeer.

Hoewel we op deze camping echt ruimte genoeg om ons heen hadden (dat is wel eens anders!), op een camping is er toch weinig privacy.  En dat vind ik, voor even,  juist heel fijn. Als je de schone schijn al zou willen ophouden, het is eigenlijk niet mogelijk. De tentwanden zijn simpelweg te dun. Zo merk je weer even dat iedereen min of meer met hetzelfde worstelt in het leven. We zijn minder uniek dan we denken.

Zo hoor je ook bij andere tenten die zin “Waarom moet ík dat doen?” of “Doe nou eens even normaal!”. Zo hoor je dat ook die andere kinderen ruzie maken met elkaar, elkaar de huid vol schelden en dat andere ouders ook wel eens hun geduld verliezen. Hoe er elk moment van de dag wel ergens een kind huilt. Dat alle ouders hun kinderen waarschuwen voor mogelijk gevaar, van het geprikt kunnen worden door een wesp tot het zich kunnen branden aan het vuur.

Na een twee weekjes kamperen ben ik weer helemaal bewust van onze vaste (menselijke) patronen. Wat ik wel én wat ik niet nodig heb in mijn dagelijks leven. Terug naar de kern. Er gaat een hoop (figuurlijke en letterlijke) bagage niet terug mee naar huis. En tegelijkertijd ben ik mij heel bewust van dat wat ik ook ná de vakantie meer aandacht wil geven, zodat het verder kan groeien. De zaadjes zijn geplant. De oogst komt later.

Daarnaast zijn de enige souvernirs die mee gaan naar huis, de herinneringen en de natuurlijke schatten die we vonden. Heel basic.

                  

Keuzes maken

‘We gaan intern nog bespreken of en hoe je mogelijk binnen onze organisatie past. We mailen je later deze week.’

Binnen een half uur stond ik weer buiten. Bedankt en niet tot ziens.

Hoewel ik mezelf van te voren al betrapte op enige tegenzin in het gesprek (toch die weerstand tegen het jezelf moeten ‘verkopen’), merk ik enige teleurstelling op. Waarom dan? En waarom ging ik het gesprek eigenlijk dan toch aan, terwijl mijn gevoel mij al vertelde dat het waarschijnlijk niet zou passen? Was het alleen nieuwsgierigheid, om te onderzoeken hoe ik als zelfstandige in de vorm van interimdocent werkzaam zou kunnen zijn in het onderwijs? Of was het toch mijn Ego, dat geen nee kon zeggen omdat een collega (een ‘plusdocent’) mij in contact had gebracht met deze partij?

‘Voor ons is het niet helemaal duidelijk wat precies je ambities zijn. Het is alsof je nog geen duidelijke keus hebt gemaakt.’

Nou, die opmerking komt wel even binnen. Mijn hele systeem komt in opstand. Ik voel iets van verontwaardiging. En ook de gedachte dat ik gefaald heb merk ik op. Ik neem even de tijd om te voelen en te horen welke gedachte ik verder opmerk.

Blijkbaar kan ik niet goed genoeg overbrengen wat mijn ambities zijn (wat een rotwoord vind ik dat ook- waarom toch? -ik heb het liever over mijn persoonlijke wensen of leerdoelen). Ik heb het idee dat ik mezelf moet verantwoorden.

Keuzes maken. Wat deze gesprekspartners niet weten, is dat ik de afgelopen jaren intens bezig ben met dit onderwerp. Vorig jaar heb ik om die reden op school laten weten dat ik niet langer als docent Nederlands voor de klas wil staan. Niet omdat ik geen les wil geven. Ik ben de spelling en grammatica gewoon zo zat. Al die regeltjes. Daar ben ik na meer dan twintig jaar wel klaar mee. Het komt er voor mij ook op neer dat ik niet langer de gebaande paden wil bewandelen. Ik wil mezelf niet steeds maar weer moeten verantwoorden (ook zo’n terugkerend thema voor mij). Uitleggen aan de directie hoe het verschil tussen het cijfer voor SE en CSE tot stand is gekomen, bijvoorbeeld. Niet avonden lang bezig zijn met correctiewerk en met lesvoorbereiding. Kopieerwerk. Toetsen bespreken. Ik wil me niet constant opgejaagd voelen. Niet meegaan in de gekte van de dag. Het streven naar altijd maar meer en beter. Excelleren. Geen onvoldoendes mogen accepteren.

Dat is een heleboel NIET. ?

Er is echter ook een hoop dat ik wél wil.

Ik wil kunnen werken in mijn eigen tempo. De tijd kunnen nemen om mijn woorden te kiezen (ik ben daar niet zo snel in én vind het blijkbaar belangrijk de juiste woorden te kiezen – al is taal soms gewoon te beperkt- ik wil graag begrepen en gehoord worden) en mijn pad te gaan. Zelf kunnen bepalen. Me kalm en tevreden voelen. Tevreden zijn met minder, in plaats van het jagen op meer, vanuit de angst tekort te komen of tekort te schieten. Ik wil vrijheid. Ruimte in mijn agenda. Genieten van het moment. De tijd hebben om te luisteren. Mooie verhalen te mogen horen én vertellen. Verbinding voelen met de kinderen, jongeren en volwassenen met wie ik werk, met en zonder beperking of ontwikkelingsachterstand, en daar de tijd voor nemen. Aandacht hebben voor wat er verandert en groeit. Soms gewoon in stilte. Altijd vanuit positiviteit en de mogelijkheden en kwaliteiten van de persoon tegenover mij én in mezelf. Geweldloos. Creatief en afwisselend. Zonder te beoordelen en veroordelen het proces van leren begeleiden, coachen en soms wat (bij)sturen. Inspireren. In de breedste zin van het woord. Op school, als docent, als mentor, als leerlingbegeleider, als zelfstandige, als (kinder)coach, als yogadocent, organisator van (play- en)workshops, als moeder, als dochter, als vriend(in), als mens. Daar wíl ik helemaal geen keus in hoeven maken. Ik wil het allemaal!

Het was weer een mooie oefening in het opmerking van mijn jakhals. Een moment om stil te staan bij mijn gevoelens en mijn behoeften. Om het in mijn eigen tempo weer een klein beetje helderder te krijgen wat ik wil.

Ik buig mijn hoofd en ben de mensen met wie ik een gesprek had dankbaar. Ik weet weer een beetje beter waar ik sta. Nu maar even genieten van dit moment. Van het hier en nu. Namasté.

Play- en Workshop Moederdag

Op Moederdag organiseerde ik sinds lange tijd weer een Play- en Workshop.

Natuurlijk heb ik als (kinder)coach ook in deze Play- en Workshop weer op speelse wijze belangrijke thema’s verwerkt. Dit keer hadden we aandacht voor Waardering en Dankbaarheid.

Aan het begin van de workshop zochten moeders een kaart uit voor hun kind(eren) en elk kind koos een kaart speciaal voor hun moeder. Daarna schreven ze voor elkaar op, waarom deze kaart was gekozen. Tot slot mochten ze dat aan elkaar vertellen. Er klonken volop vertederde en verwonderde ooooh’s en aaaah’s en er werd veel geknuffeld en gekust om elkaar te bedanken.

De rest van play- en workshop bestond uit  een speciale Moederdagbingo (met hartjes in plaats van getallen). De ‘prijzen’ waren allerlei activiteiten die je ter plekke samen met je moeder/kind deed. Zoals een (duo)yoga-oefening, een bijzondere massage, samen op de foto in de fotocorner, lekker creatief bezig zijn, of memory spelen (met snoepjes!).

   

De winnaars bepaalden dus wat er gedaan werd! Wat opviel, was dat de kinderen vooral kozen voor het yogaspel en moeders (als ze tenminste niet hun kind lieten kiezen) kozen opvallend vaak voor de massage.

   

Tijdens het yogaspel kwam het aan op plezier, vertrouwen kunnen hebben in elkaar, soms wat angsten overwinnen of juist grenzen aangeven. Bij de massages draaide het om liefdevol, zacht en warm dicht bij elkaar zijn.

  

Aan het eind van de workshop voelden we in ons hart (op de yogamanier, met de handen in bidhouding voor het hart) waar we blij van waren geworden en waar we dankbaar voor zijn. Ter afsluiting mochten moeders en kinderen dat nog even met elkaar delen.

Ik  heb weer ontzettend genoten van het organiseren van deze Play- en Workshop voor kinderen (en hun moeders) en hoop dat er snel opnieuw ruimte is in mijn agenda om een nieuwe te kunnen organiseren!

 

Geef aandacht aan wat je wil laten groeien

Vanuit mijn behoefte om de stilte in mijzelf de ruimte te geven en de rust te nemen om te luisteren en te voelen welke kant ik uit wil,  nam ik afgelopen weekend deel aan de stiltedag van mijn lieve yogacollega Kalinka (voor meer informatie kun je eens een kijkje nemen op haar website www.gelukkeling.nu).

Het was ontzettend prettig en verhelderend om mezelf weer eens te vragen waar ik minder van wil en vooral waar ik meer van wil. Want…alles wat je aandacht geeft groeit!

Mijn gedachten brachten mij terug in de tijd. In 2013 deed ik bij yogaschool De Blauwe Vlinder  de opleiding tot docent easyflow en poweryoga, omdat ik meer wilde leren over yoga. Maar ook omdat ik wilde onderzoeken of het mogelijk was om een opleiding te volgen, naast mijn gezin, mijn hulpbehoevende ouders en mijn baan in het onderwijs. Die uitkomst was positief en dus stortte ik mij in het avontuur: de opleiding tot kinder- en jeugdcoach bij het Atma instituut,  waar ik echt heel blij van werd!

Na het behalen van deze opleiding stond ik te popelen om als coach aan de slag te gaan. But life got in the way. Ik werd meer gevraagd voor het verzorgen van yogalessen, dan coachsessies. Hoe dat komt? Het besef was er opeens: dat had ik over mezelf afgeroepen! Kijk maar eens naar mijn bedrijfslogo.

Ik heb eerst het woord yoga genoemd…..

Gelukkig was ik op de school waar ik werk wel zo daadkrachtig om aan te geven dat ik meer wilde met coaching en daar heb ik dit schooljaar dan ook alle ruimte voor gekregen. Dat is fijn. En toch blijft het kriebelen, merkte ik tijdens die stiltedag.

Tijd dus om actie te ondernemen! Om zelf aandacht te geven aan wat ik graag wil laten groeien. Om het universum en de mensen om mij heen laten weten dat ik er klaar voor ben. In de stilte heb ik al gevisualiseerd hoe het eruit gaat zien. De yoga hoeft niet minder, want ook daarin kan ik stiekem wel een beetje coaching kwijt. Maar mijn coachpraktijk mag groeien! Dit is de eerste stap op weg daar naartoe. Namasté.

 

‘You can’t control what people will say about you, but you can control how you react to it.’

In mijn yogalessen is het weer tijd voor een evaluatiemoment. Ik vraag de deelnemers naar hun motivatie, verwachtingen en feedback. Dit doe ik om de inhoud van mijn lessen nog beter af te kunnen stemmen op de wensen van de deelnemers. Dat levert niet alleen tips ter verbetering op, maar ook informatie over hoe de deelnemers mij ervaren, als yogadocent en als mens.

\ Lees verder