Van algemeen nut

Ik heb een hekel aan administratie. Het bijhouden van gewerkte uren. Het vastleggen van wat er gedaan is. Verplichte gegevens bijhouden. Ik vind het saai. Misschien is het ook wel omdat mijn brein het lastig vindt, gestructureerd werken. Ik wil niet steeds hetzelfde doen. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik er het nut niet van inzie. En dat ik de dingen graag op mijn manier doe.

Waar ik het nut ook niet van zie, is het werken met vaste pakketten. Naar aanleiding van een intakegesprek bespreek ik altijd wat er mogelijk is, welke weg we kunnen kiezen, welke tools we kunnen gebruiken en hoeveel sessies waarschijnlijk nodig zijn om iets van verandering in gang te zetten. Ik snap dat mensen het soms fijn vinden om in te kunnen schatten hoeveel tijd / geld ze moeten investeren. Maar ik werk niet met pakketten met een bepaalde opbouw, waarin je vastzit aan een aantal sessies. Soms ben je na 1 sessie al geholpen, soms zijn we drie tot vijf sessies samen aan het werk. Je kunt stoppen wanneer het voor jou klaar is. Dat is een manier van werken waar ik bewust voor kies. Ik zie het nut er niet van in om je langer aan mij te binden dan nodig is.

Iets anders waar ik voor kies, is om niet samen te werken met verzekeraars. Ik zit niet te wachten op het schrijven van verslagen waarin ik mij moet verantwoorden voor wat ik heb gedaan met een coachee. Ik heb niet voor niets afscheid genomen van het onderwijs, waar je steeds weer tegenover de directie en onderwijsinspectie je (examen)resultaten moet verantwoorden. Ik wil de vrijheid om te doen en vooral te laten wat ik wil – die administratie dus.

Dat betekent wel dat sommige ouders die mij benaderen voor hulp besluiten om niet van mijn diensten gebruik te maken. Omdat ze die kosten zelf niet (volledig) willen betalen. Of wel willen, maar niet kunnen.

Voor die laatste groep vind ik het vervelend. Als je hulp zoekt voor je kind – of voor jezelf- en je hebt daar niet de middelen voor. Daar heb ik een tijdje mee in mijn maag gezeten. Want ik vind dat ik ook een maatschappelijke functie heb. Natuurlijk moet ik ook voor mijn eigen gezin zorgen, dus gratis sessies weggeven, dat is geen goed plan. Maar hoe kan ik in die twee behoeften voorzien? Zorgen voor mijn eigen gezin en voor de maatschappij waarin we leven? Ik heb zitten denken aan het oprichten van een stichting of het in het leven roepen van een fonds. Maar dat zorgt weer voor een heleboel (je raad het al) administratie. Dus ik bedacht iets anders. Om het op mijn manier te kunnen doen.

PAY IT FORWARD

Ik ga het aantal activiteiten dat ik organiseer op basis van donatie, uitbreiden. Naast het Middagje Met Liefde en Aandacht, zal ik meer evenementen (voor kinderen en volwassenen) organiseren waar de spaarpot op tafel komt te staan. Wie dan meedoet, stopt vrijwillig een bedrag in de spaarpot. Zoveel als jij wilt, zoveel als jij kunt missen. Daarmee werk je mee aan het principe ‘Pay it forward’. Pay it forward is een uiting van een goede daad aan anderen. Je geeft voor wat je zelf hebt ontvangen (in de vorm van een activiteit) en draagt daarmee bij aan de hulp voor iemand die het goed kan gebruiken. Zo maken we met elkaar de wereld iets mooier.

Wanneer er genoeg in de spaarpot zit om een aantal coachsessies te kunnen financieren, laat ik dat weten via mijn website en social media. Zodat gezinnen die rond moeten komen van een minimuminkomen en die wat Liefde en Aandacht nodig hebben zich bij mij kunnen melden. Daar zie ik wel het nut van in en zo maak ik mezelf ook graag nuttig!

Algemeen nut

In het belang van de samenleving als geheel, voor iedereen van belang, datgene dat voor het welzijn van het volk in het algemeen nuttig, gewenst of nodig is.

#Eenzaamheid

Afgelopen week kwam ik bij een collega op Facebook deze foto tegen met de tekst “Mr. Bean taught me one thing in life. Enjoy your own company instead of expecting someone else to make you happy.” Die zin bleef hangen in mijn hoofd. Alsof ik er iets mee moest. Ik wist alleen nog niet wat…

Tot ik bij mijn vader op bezoek ging. Mijn vader woont in een verzorgingstehuis. Vaak zit hij buiten om te roken, samen met andere bewoners. Ze zoeken elkaar gezelschap op. Zij zitten daar ook samen wat te praten. Ze vertellen elkaar verhalen over het leven. Als ik op bezoek kom, sluit ik aan. Niet om te roken, maar om te luisteren. Ik ben publiek voor deze vertellers. Zo hoor ik de mooiste en ook kwetsbaarste verhalen.

Het afgelopen bezoek vertelden drie mannen elkaar hoe alleen ze zich voelden, sinds het overlijden van hun vrouw. Hun hele leven waren ze samen geweest. Alles hadden ze samen gedeeld. Ze waren geen moment zonder elkaar geweest. En nu was het zo stil. Ze hadden niemand en ze vonden het zo lastig om een groot deel van hun dag op hun eentje te zijn. In de stilte. ‘Dat hebben we nooit geleerd, he’, zei een van hen. ‘Als je kan omgaan met die stilte is het misschien minder erg. Dan kun je het ook gezellig hebben in je eentje.’

En toen ik opeens waarom die ene zin was blijven hangen.

Het verschil tussen de generaties. De generatie van mijn ouders groeide vaak op in een groter gezin. Je had altijd wel broers en/of zussen in de buurt. Je moest de ruimte met elkaar delen. Hoe anders is dat met mijn generatie en die daarna, waar de meeste gezinnen een gemiddelde van 2.1 kinderen hadden. Veel kinderen hadden/hebben een eigen kamer. Ik had als kind mijn eigen ruimte.

Als kind en jongere was ik erg op mezelf, introvert.  Ik keek altijd de kat uit de boom. Zou nooit als eerste contact maken. Ik vond het lastig om een gesprek te voeren met anderen. Dus ik voerde hele gesprekken in mezelf. Nu ik er op terugkijk, kwam dat introvert zijn voor een deel ook voort uit onzekerheid. Want was dat wat ik te vertellen had wel interessant voor een ander? Nu ik wat ouder ben en ik een heleboel heb bijgeleerd, boeit me dat niet meer zo. Ik kan nu gemakkelijk in gesprek zijn met een ander, hoewel ik smalltalk nog steeds wat lastig vind. Ik heb het wel graag ergens over, over iets zinnigs. Maar goed. Ik heb dus geleerd om het gezellig te hebben me mezelf. Toen ik nog wat jonger was, dacht ik dat dat raar was. Soms voelde ik me eenzaam. Want je moest toch juist veel vrienden om je heen hebben? Altijd gezellig kunnen kletsen? Een ander kunnen vermaken? Ik heb me vaak saai gevoeld. Niet spontaan. Nooit impulsief. Stil. Ik dacht vaak dat ik anders was. Ik kon toen nog niet begrijpen dat dat ook een kwaliteit kan zijn. Ik kon een ander misschien niet vermaken, maar mezelf wel. En dat kan ik nog steeds.

In mijn relatie met mijn man, heb ik altijd gewild dat die niet zou lijken op de relatie die mijn ouders hadden; op basis van wederzijdse afhankelijkheid. Ik hou van mijn man, het leven is leuker met hem, maar ook zonder hem kan ik me vermaken. We hoeven niet alles samen te doen. Datzelfde geldt voor mijn vriendinnen. Ik vind ze leuk, maar hoef ze niet altijd om me heen. Die afhankelijkheid in een relatie gaat trouwens nog een generatie verder terug: toen mijn oma overleed, kwam mijn opa bij ons in huis wonen. Hij kon niet alleen, zeiden mijn ouders.

Ik onderneem regelmatig iets alleen. Ook zonder andere mensen. Ik kan de stilte waarderen. Ik kan mijn eigen gezelschap waarderen.

Twee weken terug las ik in de 7days, een weekkrant voor jongeren, een artikel met de titel ‘Je verbonden voelen is van levensbelang’. Het artikel ging over een twitteractie, waarbij jongeren zich open stellen door te vertellen dat ze eenzaam zijn en behoefte hebben aan contact. Ze gebruiken de hashtags #maatjegezocht en #eenzamejongeren. Als ik zinnen lees als ‘Soms ga ik op slot’ en ‘Bij niemand 100% mezelf’, is het alsof ik in mijn eigen puberhoofd kijk. Maar ik heb dat toen nooit met iemand gedeeld. Mooi dus om te zien dat deze jongeren al een stap verder zijn dan de voorgaande generaties!  

En daar verder op bordurend: zou het niet mooi zijn als we de jongeren van nu leren om te gaan met stilte? Alleen is niet per se eenzaam.  Je hoeft niet elk moment van de dag vermaakt te worden door een ander, of een ander vermaken. Je kunt het ook gezellig hebben met jezelf. Natuurlijk hebben we ook behoefte aan verbinding met de ander. Maar in de eerste plaats met ons zelf!

PS: Oefenen met In stilte met jezelf zijn, kan tijdens de Stiltedag die ik organiseer op 17 november. Meer informatie daarover vind je bij het evenement op Facebook.

Pijn

De afgelopen dagen was ik in pijn. Was mijn lichaam in pijn. Het was een bekende pijn. Een terugkerende pijn. Een lichamelijk ongemak waar ik al sinds mijn pubertijd last van heb. Spit. Het is ‘in mijn rug geschoten’. Ik zit vast. Hoe figuurlijk is dat… Het gebeurt me vaak (en misschien wel altijd) als ik te lang in de ‘aan-modus’ sta en te weinig tijd neem om te rusten. Vanuit de overtuiging die ik meekreeg als kind dat het nodig is om hard te werken, want pas dan ben je iets waard. Maar iets in mij komt daartegen altijd in weerstand.

Ik postte een goede week geleden al het volgende op instagram:  “Het hoeft niet altijd harder, sneller, hoger, mooier, beter. Vooruitgang is niet altijd beter. Stilstand is echt geen achteruitgang. Soms ben ik ontzettend ongeduldig! Wil ik sneller dan ik kan en dan struikel ik. Als ik dan een moment neem, stil kom zitten en terugkijk en zie waar ik begon, dan kan ik blij zijn met waar ik nu ben. […] En als ik mezelf dan tegenkom, dan glimlach ik wel even vriendelijk.”

Ik had er onbewust (?) zelf om gevraagd. Ik was mezelf aan het voorbij rennen. Ik luisterde niet naar de fluisteringen van mijn lichaam (wat ik deelnemers altijd meegeef in de yogales) en dus moest mijn lichaam wel tegen me schreeuwen om van zich te laten horen. Na de tranen verscheen er een compassievolle glimlach. Geen verwijt aan mijn lichaam, maar een welgemeend Dank-je-wel! Want door de pijn ging bewegen moeizaam, dus werd ik min of meer gedwongen tot stilstand te komen. Precies wat ik gevraagd had. Deze pijn hielp me om bewust te worden. Te zien waar ik nu ben en waar ik behoefte aan heb in dit moment.

Lees verder

En wat ga je nu doen dan?

Vorige maand besloot ik definitief de knoop door te hakken. Ik ga stoppen op school. Daar werk ik nu nog twee dagen in de week. Ik schreef er al eerder over en deelde dat op Facebook en LinkedIn. Daar legde ik uit wat de reden is dat ik stop.  Natuurlijk deelde ik mijn besluit ook op de ‘juiste’ manier met de directie middels de traditionele brief. Naar aanleiding van die brief volgde er nog een kort gesprek met de huidige directeur. Hij stelde mij wat belangstellende vragen, zoals “Kun je het je veroorloven om te stoppen?” en “Wat ga je ervoor in de plaats doen?”. We kwamen als snel tot de conclusie dat er voor mij, op dit moment, ‘geen passende plek meer is binnen de organisatie’ en dat het goed is dat ik kies voor mijn eigen pad.

Vandaag viel mijn ontslagbrief op de mat en staat het zwart op wit. Vanaf 1 augustus ben ik niet langer in dienst van de school.

Het voelt goed. Het onderwijs past mij niet meer. Eigenlijk heeft het nooit helemaal goed gepast. Ik heb jarenlang het gevoel gehad dat ik in een net iets te krappe jas rondliep. Ik dacht anders dan veel collega’s over wat een kind nodig heeft als het bepaald (lees: ongepast) gedrag laat zien. Dat gaf mij het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Het zou allemaal wel beter gaan als ik maar gewoon wat minder ‘soft’ zou worden. Ik ging mij aanpassen, was altijd bang het niet goed genoeg te doen (en dat was vervolgens ook het enige dat ik nog kon zien; dat het niet goed genoeg was wat ik deed) en raakte overspannen.

Lees verder

Staycation – Op vakantie bij mezelf

In de maand augustus gun ik mezelf sinds een aantal jaar een maand niets. Ik geef dan geen lessen, verzorg geen workshops en plan geen coachsessies in. Ook ben ik dan offline. Dus ik hoef even niets van me te laten horen op social media. Ik noem dat vakantie. Maar nu ik weer onder de mensen kom, krijg ik vaak de vraag ‘Waar ben je geweest’?

Voor veel mensen is het gewoon om ergens heen te gaan als ze vakantie hebben. Om te reizen. Dat kan fijn zijn. Je bezoekt nieuwe plaatsen en maakt kennis met andere gebruiken, smaken, geuren, geluiden en kleuren. Je krijgt er energie van.

Maar dat is niet voor iedereen zo. ‘Op vakantie gaan’ kan ook heel overprikkelend, stressvol en vermoeiend zijn. Dan kan weer thuis komen heel fijn zijn. Of misschien kies je er zelfs wel voor om helemaal niet weg te gaan. Om ‘gewoon’ thuis te blijven.

Dat is wat ik dit jaar deed. Of nou ja, voor het grootste deel van de maand.

De eerste week van augustus mocht ik opnieuw onderdeel uitmaken van Zonnegroet Retraites en een rustvakantie helpen organiseren voor mensen met een (verstandelijke) ‘beperking’. Dat was in het mooie plaatsje Hombourg, bij de Molen van Medeal, net over de grens in Belgie. Zo dichtbij en toch zo anders! Hoewel ik al vakantie had, was dat stiekem toch nog een beetje werken, ondanks al het plezier dat ik er van had.

       

De overige weken was ik thuis. Op een paar uitstapjes na. Naar Brabant voor een bezoek aan de Efteling. Naar Groningen voor het Noorderzon festival. Naar Amsterdam (Nyingma Centrum) en Arnhem (Home of Zen) om zelf weer eens een paar hele fijne yogalessen te volgen. Naar Almere en Den Haag om vriendinnen en familie te bezoeken.

Maar verder was ik thuis. Soms lekker bezig met al die klusjes die ik al een lange tijd wilde doen. Het plafond witten bijvoorbeeld en de muren een nieuwe kleur geven – mijn huiskamer is nu weer een plek waar ik in de komende herfst en winter met plezier binnen wil zitten. Soms ook dagen even niets. Niet op een bepaalde tijd op moeten staan, geen verplichtingen, geen druk van agenda of social media. Even stil staan bij mezelf. Thuis komen bij mezelf. Op vakantie bij mezelf.

       

En nu is die maand weer voorbij. Alles is altijd in verandering. Tijd voor nieuwe dingen. Maar wel met de wens niet te ver bij mezelf weg te raken. Om niet te verdwalen. Om een beetje ‘in de buurt’ te blijven.

Hoe hou je dat rustgevoel vast – of hoe vind je het terug? Hoe kom je weer terug bij jezelf? Ik vind mezelf altijd weer terug door stilzitten, meditatie. Dat kan al in 3 minuten! Bijvoorbeeld met 3 minuten adempauze, zoals we die kennen in de mindfulness. Of door een 3-minuten-meditatie bij kaarslicht.

Hoe doe jij dat? Laat een reactie achter en maak kans op een ‘It’s good to be Home’-kaarsje voor je meditatie!

Back to basic – of terug naar de kern

Ik ben dol op kamperen. Juist omdat het nét niet helemaal comfortabel is. Het maakt je weer bewust van het comfort dat je in je dagelijkse leven hebt. Al die dingen die je voor lief neemt. Een eigen toilet, een warm bed, warm water op ieder moment van de dag, een stevig dak boven je hoofd als het regent en stormt. Om maar wat te noemen. Maar ook hoe weinig je eigenlijk écht nodig hebt.

Op de camping in Frankrijk waar ik dit jaar stond met mijn gezin, waren we weer even voor een groot deel ‘back to basic’. We bevonden ons ver van de bewoonde wereld op een camping waar niets georganiseerd werd en waar internet een schaars goed was.  Geen fancy speeltoestellen, maar gewoon een band aan een touw in de boom. Geen zwembad, maar een meertje waarin je kon zwemmen (hoewel het niet bedoeld was voor recreatie). Geen campingwinkel, maar je kon er wel terecht voor brood of patat. Er was geen verlichting, dus ’s avonds was het er écht donker. Overdag was er geen warm water (en eerlijk gezegd, ook in de ochtend en de avond kon je het water vaak niet echt warm noemen).  Wél was er een fantastische skelterbaan. Een viertal kittens dat over het terrein rond zwierf. Prachtige kampvuurplaatsen om fikkie te stoken.En een poeltje met knalgoene kikkers,  die zich lieten zien als je maar lang genoeg stilzat.

    

Maar dat is niet het enige waarom ik kamperen zo waardeer.

Hoewel we op deze camping echt ruimte genoeg om ons heen hadden (dat is wel eens anders!), op een camping is er toch weinig privacy.  En dat vind ik, voor even,  juist heel fijn. Als je de schone schijn al zou willen ophouden, het is eigenlijk niet mogelijk. De tentwanden zijn simpelweg te dun. Zo merk je weer even dat iedereen min of meer met hetzelfde worstelt in het leven. We zijn minder uniek dan we denken.

Zo hoor je ook bij andere tenten die zin “Waarom moet ík dat doen?” of “Doe nou eens even normaal!”. Zo hoor je dat ook die andere kinderen ruzie maken met elkaar, elkaar de huid vol schelden en dat andere ouders ook wel eens hun geduld verliezen. Hoe er elk moment van de dag wel ergens een kind huilt. Dat alle ouders hun kinderen waarschuwen voor mogelijk gevaar, van het geprikt kunnen worden door een wesp tot het zich kunnen branden aan het vuur.

Na een twee weekjes kamperen ben ik weer helemaal bewust van onze vaste (menselijke) patronen. Wat ik wel én wat ik niet nodig heb in mijn dagelijks leven. Terug naar de kern. Er gaat een hoop (figuurlijke en letterlijke) bagage niet terug mee naar huis. En tegelijkertijd ben ik mij heel bewust van dat wat ik ook ná de vakantie meer aandacht wil geven, zodat het verder kan groeien. De zaadjes zijn geplant. De oogst komt later.

Daarnaast zijn de enige souvernirs die mee gaan naar huis, de herinneringen en de natuurlijke schatten die we vonden. Heel basic.

                  

Yoga bij Frank Philipoom

YOGA: A way of Life!
NIEUWE CURSUS START 12-01 bij SPORTCENTRUM FRANK PHILIPOOM

Vanaf 12 januari verzorg ik op de donderdagavond  yogales bij sportcentrum Frank Philipoom in Beverwijk.

Heb je nog nooit eerder een yogales gevolgd en ben je  benieuwd om te ontdekken wat jouw lichaam allemaal kan? Of heb je al eerder yoga gedaan en wil je het graag weer oppakken?

Doe mee! Yoga is geschikt voor iedereen! Jong, oud, stevig, slank, lenig of juist stijfjes, het maakt niet uit. De les vindt plaats op donderdagavond van 20.45-21.45uur.

De cursus (10 lessen) kost 60euro. Dit bedrag mag je in 3 termijn betalen. Wil je een keer een losse les meedoen, dan kost deze 7,50euro.

Voor het meedoen is makkelijk zittende kleding (incl. warm vest of warme trui) voldoende. Een eigen matje en dekentje meenemen mag ook.

Voor meer informatie kun je reactie achterlaten. Wil je je aanmelden, ga naar:
https://m.facebook.com/events/1838001296471271?acontext=%7B%22ref%22%3A%2298%22%2C%22action_history%22%3A%22null%22%7D&aref=98